Faham 'Iblis' pada Zionisme

Semalam Al Jazeera menayangkan gambar seorang bapa menunjukkan anaknya tiga orang mati angkara peluru Israel. Yang dasyatnya, kelihatan jelas tebukan peluru yang menembusi dada anak kecil itu. Bagi manusia yang biasa, perkara itu sama sekali tidak boleh diterima. Apatah lagi anak kecil yang berumur lingkungan 3- 4 tahun ditembak.

Hanya manusia berjiwa 'iblis' sahaja yang ketawa riang melihat anak kecil sewenangnya ditembak di dada. Hatta haiwan pun menyayangi anaknya. Sifat 'keiblisan' merasuk jiwa orang Israel. Tentera Israel semua menganut faham 'iblis'.Tidak semua orang Yahudi sokong pembunuhan di Gaza. Ada yang protes.

Seperti biasa darah ummat Islam terus mengalir, kerana menyaksikan kekejaman Zionis Israel mengganas di Gaza. Bagi orang Islam, Gaza adalah satu tempat yang bersejarah dalam kalendar ummat Islam. Ia tempat kelahiran Imam besar kita, Imam Syafiee.Dikhabarkan ketika kelahirannya, ibunya bermimpi sebutir bintang menjunam ke bumi. Bintang itu memecahkan muka bumi dan kelihatan gugusan- gugusan bintang kecil menyinari alam ketika itu. Ulama mentafsirkan, itu ialah tanda mulia kelahiran seorang bakal ulama termashyur kelak.

Bagi kita, kemarahan pasti berterusan. Kemarahan boleh datang dan pergi. Teruskan berdemosntrasi menyatakan bantahan, memboikot, mencetuskan kesedaran dan meratakan kesedaran sehingga menyentuh hati nurani ummat tentang isu di Gaza. Pada masa yang sama apa strategi kita mendatang?

Apakah kita sudah menyediakan satu perancangan masa depan yang tersusun untuk memastikan maruah ummat Islam tidak mudah dipijak seperti hari ini? Jika Salahuddin Al Ayubi mengambil masa hampir seratus tahun untuk menakluk Al Quds, itu pun selepas pengaruh Ihya Al Ghazali merata ke seluruh pelusuk alam di bumi ummat Islam, lalu melahirkan satu generasi yang berkongsi fikrah dan bernaung di bawah satu bumbung worldview yang sama. Generasi ini terdiri daripada penglima perang, askar, ulama, pekerja, orang biasa, pelajar serta kaum wanita.

Wallahu'alam. Semua kena sama- sama duduk semeja, berlapang dada, berfikiran terbuka, saling kasih mengasihi, membina generasi beradab dan mengangkat ilmuwan di tempat yang sewajarnya.

Dr Muhammad 'Afifi Al Kitti di Anjung Rahmat

"Akhir ziarah,akthar barakah"(Ziarah yang akhir, banyak keberkatannya). Itulah ungkapan Dr Muhammad 'Afifi Al Kitti, seorang ulama muda yang mengajar di Oxford. Nama beliau tidak asing di kalangan pelajar Malaysia di UK. Kepulangan beliau ke tanah air untuk bercuti diambil peluang oleh sdr Yusri, Presiden ABIM untuk menjemput beliau untuk satu pertemuan tertutup semalam, 23 Disember 2008.

Walaupun dinamakan tertutup, tetapi hakikatnya tiada apa yang ditutupnya, atau suatu yang rahsia. Sebenarnya pertemuan ini sebagai meraikan tetamu bertaraf 'ilmuwan' yang tidak perlu lagi dipertikaikan. Jemputan tidak menyeluruh, kerana dimaklumkan pun saat akhir. Dr 'Afifi, yang selesa dipanggil, walaupun agak segan untuk dipanggil 'Sheikh 'Afifi' mungkin tetamu terakhir ABIM dan PKPIM, memandangkan kedua organisasi ini dalam proses pindah pejabat.

Itu yang diungkapnya,"Akhir ziarah,akthar barakah"(Ziarah yang akhir, banyak keberkatannya), mudahan Insyallah.

Walaupun singkat sahaja pertemuan dengan sedikit taaruf, pengenalan organisasi dan tazkirah selepas magrib di Sekretariat, namun kehadiran beliau benar- benar dirasai. Anak kelahiran Perak, dengan latar belakang pendidikan tradisi pondok di Indonesia, kemudian melanjutkan pelajaran sarjana sehingga Phd di Oxford UK, memberi satu model terbaik ilmuwan Muslim kontemporari yang menghapuskan mitos dualistik.

Beliau kini mengajar Teologi (Akidah) di World Religion, Worcester College UK dan di Islamic Studies, Faculty of Theology, University of Oxford. Masih muda, berumur 31 tahun, telah mencapai 'martabat' yang tinggi dalam dunia keilmuan. Tesis Phd beliau ialah mengenai Imam Al Ghazali yang dalam proses penerbitan untuk kepentingan ummat kelak.

Tazkirah beliau agak santai dan ringkas, tetapi cukup mendalam. Beliau mengupas mengenai konsep Shakir dan Shakur, yang bagi orang biasa maksudnya sama iaitu 'Orang yang bersyukur'. Tetapi istilah Arab klasik, Shakir ialah orang yang bersyukur atas ni'mat, manakala Shakur bersyukur atas Niqmat (bala). Berapa ramai yang boleh bersyukur jika ditimpa ujian, seperti kehilangan orang tersayang, musibah, kemalangan dan sebagainya? Kita mudah bersykur jika ni'mat datang, seperti dapat gaji, keputusan cemerlang peperiksaan, jumpa kekasih hati dan sebagainya.

Indahnya Islam ialah kerana meletakkan diri kita sebagai hamba yang boleh menerima dengan berterima kasih kepada Allah jika dikurniakan ni'mat dan malapetaka. Bukankah satu kejayaan paling mulia jika kedua- dua dapat dikuasai?

Itulah dengan kehadiran Dr 'Affi, walau singkat tetapi bermakna. Beliau sempat berfoto di Seketariat PKPIM, sebagai kenangan. Beliau sempat bergurau dengan mengatakan, orang Melayu mempunyai identiti unik yang tersendiri, iaitu suka berfoto. Foto ini membawa nilai rohani yang tinggi, sebab punca kepada memori silam sebuah pertemuan dan persahabatan.

Kehadiran beliau boleh diibaratkan sebagai satu rahmat dan ni'mat kepada kami. Ibarat kata Imam Syafiee," Aku bukan di kalangan orang yang soleh, tetapi aku berkawan dengan mereka supaya aku dapat tempias mereka".